Ցանկացած սիրող ծնող իր պատկերացումների չափով փորձում է տալ առավելագույնն իր երեխաներին և բնական է, որ ծնողները երեխաների առաջ դնում են որոշ պահանջներ, ակնկալիքներ ու սահմաններ, օրինակ՝ երեխայի տարիքին համապատասխան ակնկալիքներ սովորելու, սահմաններ վարքի վերաբերյալ, սակայն պետք չէ ենթադրել, որ նրանք ամեն ինչ անելու են այնպես ինչպես որ պլանավորել են ծնողները։
Հետաքրքիր է և տարօրինակ, որ մի շարք մարդկանց համար իրենց երեխաները պետք է ապրեն ըստ իրենց պատկերացումների ու սպասումների, որ օրինակ
1. երեխան մինչև կյանքի վերջ լինելու է շնորհակալ ծնողի ցանկացած որոշման և գործողության համար։
2. երեխան գնահատելու է ծնողի զոհաբերությունները։
Նախ հիշենք, որ պետք չէ զոհաբերել սեփական եսը ոչ ոքի համար։
3. երեխան դպրոցում ունենալու է բացարձակ առաջադիմություն։
Իսկ ո՞վ ասաց, որ պարտադիր է, որ երեխան լինի գերազանցիկ։ Շատ կարևոր է, որ ունենա հետքրքրություններ, բայց պարտադիր չէ, որ ամեն բնագավառից ունենա գերազանց գիտելիքներ։ Երեխայի առջև դրված բարձր առաջադիմության ակնակլիքները երեխայի համար պետք է լինեն իրագործելի և իրատեսական, հակառակ դեպքում, ըստ գիտական ուսումնասիրոթյան, այդ չափազանց բարձր պահանջները կունենան հակառակ ազդեցությունը։
4. երեխան պետք է ընտրի այն մասնագիտությունը, որի մասին երազել է ծնողը ու ինքը չի իրագործել կամ մի քանի սերունդ ընտրած ընտանեկան մասնագիտությունը՝ բժշկություն, իրավաբանություն, ընտանեկան բիզնես։
5. չափահաս <<երեխան>> պետք է ապրի ըստ ծնողի կյանքի հանդեպ ընկալումների։
պետք է ամուսնանա, երեխա ունենա (ինչպես նաև քանի երեխա) ծնողի համար ընդունելի տարիքում և ընդմիշտ ապրի ծնողի հետ նույն տան մեջ, ենթարկվի նրանց մինչև խոր ծերություն։ Կամ եթե առանձին ապրի, միևնույն է ամեն քայլափոխին, ցանկացած հարցի շուրջ հաշվետվություն տա ծնողին և աներկբայորեն հետևի նրա խորհրդին։
6. երեխան չի կարող ունենալ բացասական ապրումներ։
Նա պետք է միշտ լինի կենսուրախ, բայց ոչ չափից շատ ակտիվ, միշտ լսի ծնողին, կատարի ծնողի հրահանգներն առանց հակաճառելու, հարցադրելու կամ հակադրվելու, առանց մտածելու և սեփական կարծիքն ունենալու։
7․ երեխան լինելու է նույնչափ ներողամիտ և նվիրված ծնողին, ինչպես որ ծնողը երեխային։
Ծնողը երեխային սիրում է անվերապահորեն և պատրաստ է ամեն ինչի գնալ նրա համար (ի նկատի ունեմ հոգեպես առողջ ծնողներին)։ Կարծում եմ, շատ սխալ կլինի, որ ծնողը նույնչափ նվիրվածություն և վերաբերմունք ակնկալի երեխայից։ Եթե ծնողը ցանկացած տարիքում երեխային հարգի, սիրի, վերաբերվի ու ընդունի որպես անհատ, լավ օրինակ ծառայի սեփական ծնողների հետ հարաբերություններում, ապա կարող է չանհանգստնալ հետագա հարաբերությունների մասին։
Միշտ պետք է հիշել, որ ինչ էլ անի ծնողը, միևնույն է կլինի մի բան, մի պահ, երբ երեխան գոհ չի լինի, բայց դա դեռ չի նշանակում, որ ծնողը սխալ է կամ երեխան է սխալ։ Պարզապես ակնկալիքներն ու իրականությունը չեն համապատասխանում իրար։
Ամենակարևոր բանը, որ կարծում եմ միշտ պետք է հիշել այն է, որ երեխաները մեր անձնական սեփականությունը չեն։ Նրանց կյանք ենք տալիս, մեծացնում ենք, հասցնում ենք ինքնուրույնության որոշակի մակարդակի և բաց թողնում։ Սա պետք է հիշել դեռ երբ երեխաները փոքր են։

Comments
Post a Comment